Во срцето на Пацификот се развива силен климатски импулс познат како „супер Ел Нињо“, феномен кој, според најновите анализи, не останува локален, туку се прелева низ целиот планетарен систем и предизвикува далекусежни пореметувања. Метеоролозите предупредуваат дека овој тип на настан создава сложени атмосферски врски, таканаречени „мостови“, преку кои топлината се пренесува кон северните широчини, со особено изразен ефект врз Арктикот.
Најголемата загриженост во научната заедница е токму брзината со која се менува поларниот регион. Арктичкиот морски мраз веќе бележи континуиран пад, проценет на над 12 проценти по деценија во летниот период, што го нарушува неговиот природен капацитет да ја одржува климатската рамнотежа на планетата. Кога ова слабеење се комбинира со силни Ел Нињо услови, се создава синџирна реакција што ја засилува глобалната топлинска динамика.
Последиците не остануваат затворени на далечниот север. Промените во Арктикот влијаат врз стабилноста на поларниот вртлог: системот што во голема мера ги обликува зимските и летните модели во Европа. Резултатот е се понестабилна клима: периоди на интензивни топлотни бранови можат да бидат прекинати од ненадејни продори на студен воздух, создавајќи временски контрасти кои сè потешко се предвидуваат.
Посебно внимание се насочува кон регионот на Баренцовото Море, каде загубата на мраз се поврзува со синхронизирани екстремни временски појави во Европа и Азија. Научниците сè почесто предупредуваат дека Арктикот се затоплува многу побрзо од глобалниот просек, што го претвора во еден од клучните двигатели на современите климатски нарушувања. Во таа сложена мрежа на влијанија, секоја промена на едниот крај од планетата сè почесто одекнува како екстремен настан на другиот.
